σελιδα 3

Ας προσέξουν το ζήτημα αυτό οι άνθρωποι που υπηρετούν την έρευνα και τη σκέψη όλοι οι επιστήμονες, γιατί η φρενήρης πορεία του σημερινού κόσμου τους επιβάλει να φωνάξουν με δύναμη όχι στον πόλεμο και την αυτοκαταστροφή μας.
Στον υλικό κόσμο π.χ. δεν υπάρχει αποτέλεσμα χωρίς γεννεσιουργό αιτία, ο νομος όμως αυτός δεν ξέρομαι αν υπάρχει και αν ισχύει στο πνεύμα γιατί οι προϋποθέσεις αυτού του χώρου μας είναι άγνωστες.
Από τη στιγμή που η φύση αναγνωρίζεται η αιτία του ανθρώπου και διαγράφεται η συνείδηση, από κείνη τη στιγμή φυσικό και λογικό είναι να ισχύουν στην ανθρωπότητα η ηθική και οι νόμοι της φύσης και όχι η ηθική και οι νόμοι της συνείδησης.
Με βάση όμως τη φύση δεν μπορούμε να μιλάμε για αδελφότητα που είναι το θεμέλιο του σοσιαλισμού, γιατί η φύση γνωρίζει τον ατομισμό που είναι το θεμέλιο του καπιταλισμού.
Και οταν ο πόλεμος είναι φυσικό και λογικό επακόλουθο της φιλοσοφίας και του συστήματος του καπιταλισμού, είναι αστείο να μιλάμε για παραδεκτά και απαράδεκτα όπλα. Με ποιά ηθική και λογική ο ισχυρός θα εμποδιστεί να χρησιμοποιήσει τα όπλα εκείνα που νομίζει ότι θα του δώσουν τη νίκη; Το ερώτημα παραμένει πιεστικό.
Γιατί ο κόσμος δεν δραστηριοποιήται κατά του πολέμου;
Εμείς πιστεύομαι πως η αδυναμία του σοσιαλισμού να συσπειρώσει γύρω του τη μεγάλη μερίδα της ανθρωπότητας βρίσκεται στην ασυνέπεια των διακηρυξεών του ως προς τα ιδανικά και την ισότητα των υπευθύνων.
Οι υπεύθυνοι εφαρμόζουν το νόμο του "δάσκαλε που δίδασκες και νόμους δεν εκράτεις".
Η ντροπή ντράπηκε τον εαυτό της και γι αυτό εγκατέλειψε τον αδιάντροπο κόσμο.
Εκπαίδευση είναι ότι οργανωμένο και συστηματικό στον τομέα των γνώσεων και της αγωγής που προσφέρει το κράτος.
Μόρφωση και παιδεία είναι η πνευματική κατάκτηση του κάθε νέου ανθρώπου που ολοκληρώνει και τελειώνει την προσωπικοτητά του, της δίνει περιεχόμενο και μορφή όλο αξία και νόημα.

σελίδα 2

Σαν ζώο υπόκειται στο νόμο των ορμών και των ενστίκτων.
Σαν άνθρωπος υπόκειται στη λογική και τη συνείδηση.
Χωρίς το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ο άνθρωπος κινδυνεύει να χαθεί, και χωρίς τη γεννετήσια ορμή δεν υπάρχει διαιώνηση του είδους. Αυτό όμως δεν θα πει ότι πρέπει να γίνομαι και ζώα, όπως είμεθα.
Ο άνθρωπος λοιπόν είναι ηγέτης γιατί χάρη στη σκέψη και τη συνείδηση μπορεί να βάλει σε τάξη τις τυφλές δυνάμεις της φύσης και να εμποδίζει την κατάχρηση και τη διαστροφή της αποστολής τους.
Όταν δεν γίνεται αυτό ο ανθρωπος κυβερνάται από τις τυφλές και ζωώδεις μέσα του δυνάμεις.
Και εδώ είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα συνδέεται άμεσα με το θέμα που μας απασχολεί.
Γιατί ο πόλεμος δεν είναι φαινόμενο άσχετο με τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Η σφαίρα που σκοτώνει έρχεται δεύτερη. Το θύμα πρώτα το σκότωσε η συνείδηση του φονιά.
Φονιάς δεν είναι ανάγκη να είναι ένα άτομο.
Μπορεί να είναι και μια τάξη με πορωμένη ταξική συνείδηση όπως η τάξη των εκμεταλευτών.
Για αυτούς το ταξικό συμφέρον είναι σκοπός τςη ζωής, γιατί ζουν βιολογικά και όχι ηθικά.
Έτσι η καταπίεση η εκμετάλευση ο πόλεμος είναι έργα της λογικής τους, και εκφράζουν την τάξη της ζούγκλας, και αποτελούν τέλεια άρνηση του ανθρώπου.
Και ερωτάται πως το άτομο θα νικήσει μέσα του τον ατομισμό του ενστίκτου του, και θα ακολουθήσει τη φωνή της συνειδησής του που μιλάει για αγάπη προς τον συνανθρωπό του.
Ποιό θα είναι το μέσον και ο τρόπος που θα μας βγάλει από αυτό το αδιέξοδο.
Μόνον η προγραμματισμένη παιδεία δια της προγραμματισμένης εκπαίδευσης θα αναγνωρίσει ο άνυθρωπος τον εσωτερικό του άνθρωπο.
Και εδώ έρχεται η τραγική διαπίστωση της κατάστασης του σημερινού κόσμου που γεννά απαισιόδοξες σκέψεις αναφορικα με τη δυνατότητα αποτροπής ενός πυρηνικού ολέθρου.

Σκέψεις Αντώνη Καπλάνη

Ο επιστήμονας με την έρευνα αποκαλύπτει τα μυστικά του υλικού κόσμου, και χειραγωγεί τις δυνάμεις του, χρησιμοποιώντας κατάλληλα τους φυσικούς νόμους.
Η επιστήμη όμως είναι μέσο και όπλο για τη ζωή, και όχι κατά της ζωής.
Δεν αρνείται τον πολιτισμό, τον υπηρετεί.
Αυτονόητο λοιπόν χρέος του επιστήμονα είναι να μην θέτει τα πορίσματα των ερευνών του στη διάθεση των δυνάμεων του πολέμου και της αδικίας.
Οι εργαζόμενοι και φυσικά και οι επιστήμονες σαν εργαζόμενοι και αυτοί, πρέπει να έχουν στα χέρια τους τα κέντρα των αποφάσεων και του προγραμματισμού ώστε να ξέρουν τι φτιάχνουν και γιατί το φτιάχνουν.
Ετσι το πρόβλημα είναι πολιτικό. Γιατί με τον πολιτικό αγώνα παίρνεται η εξουσία και διαμορφώνεται το πολιτικό και το κοινωνικό σύστημα.
Απαραίτητη λοιπόν προϋπόθεση για την ειρήνη είναι η κατάργηση της ταξικής κοινωνίας και το πέρασμα των παραγωγικών μέσων στην ιδιοκτησία του συνόλου.
Εδώ όμως συναντάμε ένα άλλο πρόβλημα. Πως και ποιός θα κάνει αυτή την αλλαγή. Γιατί προχωρώντας διαλεκτικά στην έρευνα φτάνομαι στα ενδότερα του προβλήματος που ελιναι το καθεαυτό πρόβλημα, δηλαδή ο ίδιος ο άνθρωπος.
Πρέπει δηλαδή το άτομο να τοποθετηθεί με τις δυνάμεις της αλλαγής που θέλουν την πρόοδο κτήμα του συνόλου, και όχι με τις δυνάμεις του κατεστημένου, που θέλουν την επιστήμη δούλα των συμφερόντων τους.
Πρέπει το άτομο να σκέφτεται και να δρα αλτρουϊστικά και όχι ατομικιστικά. Με άλλα λόγια η αλλαγή στον εξωτερικό κόσμο προϋποθέτει μια άλλη αλλαγή : Την αλλαγή μέσα στον ίδιο τον εαυτό μας.
Δεν μπορούμε να μαστε ανθρωπιστές, αν πρώτα δεν είμαστε άνθρωποι. Το πρόβλημα είναι ηθικό.
Όπως με την κοινωνική αλλαγή ο εχθρός βρίσκεται στο σύστημα.
Το ίδιο χρειάζεται ο αγώνας του ατόμου μέσα του γιατί ο εχθρός βρίσκεται στην ίδια τη φυσική του σύνθεση.
Ο άνθρωπος είναι προικισμένος με τις ηθικές και πνευματικές δυνάμεις του νου της σκέψης
της θέλησης του συναισθήματος του λογου και της συνείδησης υπόκειται όμως και σε όλα τα ενστικτα και τις ορμές που έχουν τα άλογα ζώα. Και εδώ βρίσκεται η τραγικότητα. Από τη μιά η ύλη και από την άλλη το πνέυμα.

Bιογραφικό

Ο Αντώνης Καπλάνης, γεννήθηκε το 1910 και πέθανε το 1992. Από μικρός, ορφανεμένος, αναγκάστηκε να κατέβει στην Αθήνα, για να δουλέψει σαν σερβιτόρος, για να βοηθήσει την οικογενειά του, σαν ο μεγαλύτερος αδερφός. Οργανώθηκε το 1926 στο ΚΚΕ, το παλιό τίμιο όπως έλεγε Κομμουνιστικό Κόμμα. Το 1940, με την κατοχή, κατέβηκε στο χωριό του, στο Φοινίκι Φιλιατών Θεσπρωτίας, όπου ανέπτυξε αντιστασιακή δράση σαν μέλος του ΕΑΜ, μιάς και η πνευμονία που είχε περάσει δεν του επέτρεψαν να μπεί στον ΕΛΑΣ. Εξέδωσε και μια χειρόγραφη εφημερίδα. Το 1943, οι Γερμανοί έκαψαν το σπίτι του στο Φοινίκι. Το μοναδικό που έκαψαν οι Γερμανοί. Τα υπόλοιπα καμένα σπίτια στο Φοινίκι κάηκαν στη διάρκεια του εμφύλιου. Το 1944, τον κατηγορήσανε από την τοπική οργάνωση του ΕΑΜ, σαν τροτσικιστή, κατηγορία που φυσικά δεν ευσταθούσε. Όπως έλεγε ο ίδιος, του αποδώσανε τα στελέχη αυτή τη κατηγορία, γιατί έλεγε πως καταχράζωνταν τα τρόφιμα που μαζευονταν για τους αντάρτες. Αναγκάστηκε, για να γλιτώσει τη ζωή του, να κρυφτεί σε έναν μύλο, τον οποίο τον είχαν δεξιοί, οι οποίοι τον έκρυψαν και τον βοήθησαν. Κατόπιν, κατόρθωσε πάλι να διαφύγει στην Αθήνα. Υποστήριξε την ΕΔΑ από την ιδρυσή της. Όχι σαν μέλος όμως πιά, αλλά σαν οπαδός. Κατόρθωσε να ανοίξει ένα εστιατόριο. Από το 1974 υποστήριζε το ΚΚΕ εσωτερικού, και τις ευρωκομμουνιστικές απόψεις, τις οποίες θεωρούσε σαν τις μόνες σωστές. Ήταν φανατικός οπαδός του Γκορμπατσόφ.