Bιογραφικό

Ο Αντώνης Καπλάνης, γεννήθηκε το 1910 και πέθανε το 1992. Από μικρός, ορφανεμένος, αναγκάστηκε να κατέβει στην Αθήνα, για να δουλέψει σαν σερβιτόρος, για να βοηθήσει την οικογενειά του, σαν ο μεγαλύτερος αδερφός. Οργανώθηκε το 1926 στο ΚΚΕ, το παλιό τίμιο όπως έλεγε Κομμουνιστικό Κόμμα. Το 1940, με την κατοχή, κατέβηκε στο χωριό του, στο Φοινίκι Φιλιατών Θεσπρωτίας, όπου ανέπτυξε αντιστασιακή δράση σαν μέλος του ΕΑΜ, μιάς και η πνευμονία που είχε περάσει δεν του επέτρεψαν να μπεί στον ΕΛΑΣ. Εξέδωσε και μια χειρόγραφη εφημερίδα. Το 1943, οι Γερμανοί έκαψαν το σπίτι του στο Φοινίκι. Το μοναδικό που έκαψαν οι Γερμανοί. Τα υπόλοιπα καμένα σπίτια στο Φοινίκι κάηκαν στη διάρκεια του εμφύλιου. Το 1944, τον κατηγορήσανε από την τοπική οργάνωση του ΕΑΜ, σαν τροτσικιστή, κατηγορία που φυσικά δεν ευσταθούσε. Όπως έλεγε ο ίδιος, του αποδώσανε τα στελέχη αυτή τη κατηγορία, γιατί έλεγε πως καταχράζωνταν τα τρόφιμα που μαζευονταν για τους αντάρτες. Αναγκάστηκε, για να γλιτώσει τη ζωή του, να κρυφτεί σε έναν μύλο, τον οποίο τον είχαν δεξιοί, οι οποίοι τον έκρυψαν και τον βοήθησαν. Κατόπιν, κατόρθωσε πάλι να διαφύγει στην Αθήνα. Υποστήριξε την ΕΔΑ από την ιδρυσή της. Όχι σαν μέλος όμως πιά, αλλά σαν οπαδός. Κατόρθωσε να ανοίξει ένα εστιατόριο. Από το 1974 υποστήριζε το ΚΚΕ εσωτερικού, και τις ευρωκομμουνιστικές απόψεις, τις οποίες θεωρούσε σαν τις μόνες σωστές. Ήταν φανατικός οπαδός του Γκορμπατσόφ.