σελίδα 2

Σαν ζώο υπόκειται στο νόμο των ορμών και των ενστίκτων.
Σαν άνθρωπος υπόκειται στη λογική και τη συνείδηση.
Χωρίς το ένστικτο της αυτοσυντήρησης ο άνθρωπος κινδυνεύει να χαθεί, και χωρίς τη γεννετήσια ορμή δεν υπάρχει διαιώνηση του είδους. Αυτό όμως δεν θα πει ότι πρέπει να γίνομαι και ζώα, όπως είμεθα.
Ο άνθρωπος λοιπόν είναι ηγέτης γιατί χάρη στη σκέψη και τη συνείδηση μπορεί να βάλει σε τάξη τις τυφλές δυνάμεις της φύσης και να εμποδίζει την κατάχρηση και τη διαστροφή της αποστολής τους.
Όταν δεν γίνεται αυτό ο ανθρωπος κυβερνάται από τις τυφλές και ζωώδεις μέσα του δυνάμεις.
Και εδώ είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα συνδέεται άμεσα με το θέμα που μας απασχολεί.
Γιατί ο πόλεμος δεν είναι φαινόμενο άσχετο με τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου. Η σφαίρα που σκοτώνει έρχεται δεύτερη. Το θύμα πρώτα το σκότωσε η συνείδηση του φονιά.
Φονιάς δεν είναι ανάγκη να είναι ένα άτομο.
Μπορεί να είναι και μια τάξη με πορωμένη ταξική συνείδηση όπως η τάξη των εκμεταλευτών.
Για αυτούς το ταξικό συμφέρον είναι σκοπός τςη ζωής, γιατί ζουν βιολογικά και όχι ηθικά.
Έτσι η καταπίεση η εκμετάλευση ο πόλεμος είναι έργα της λογικής τους, και εκφράζουν την τάξη της ζούγκλας, και αποτελούν τέλεια άρνηση του ανθρώπου.
Και ερωτάται πως το άτομο θα νικήσει μέσα του τον ατομισμό του ενστίκτου του, και θα ακολουθήσει τη φωνή της συνειδησής του που μιλάει για αγάπη προς τον συνανθρωπό του.
Ποιό θα είναι το μέσον και ο τρόπος που θα μας βγάλει από αυτό το αδιέξοδο.
Μόνον η προγραμματισμένη παιδεία δια της προγραμματισμένης εκπαίδευσης θα αναγνωρίσει ο άνυθρωπος τον εσωτερικό του άνθρωπο.
Και εδώ έρχεται η τραγική διαπίστωση της κατάστασης του σημερινού κόσμου που γεννά απαισιόδοξες σκέψεις αναφορικα με τη δυνατότητα αποτροπής ενός πυρηνικού ολέθρου.